In de door de Duitsers bezette gebieden (Polen, Denemarken, Noorwegen, Nederland, België, Luxemburg, Frankrijk) steeg het aantal gevangenen. In deze gebieden werden nieuwe bestuursbepalingen van kracht. Overtreding van deze bepalingen resulteerde in overvolle (bestaande) huizen van bewaring en gevangenissen. De inrichting van nieuwe onderkomens voor gevangenen was vereist. Er was veel diversiteit onder gevangenen en de reden van hun arrestatie. En dit resulteerde weer in een toename van het aantal soorten kampen. Allen met hun eigen benaming (Arbeitserziehungslager, Polizeiliches Durchgangslager, Kriegsgefangenenlager etc.). Officieel werden deze kampen niet aangemerkt als KL (Konzentrationslager) omdat zij niet onder toezicht stonden van de “Inspekteur der KL”. Organisatorisch vielen zij meestal onder toezicht van de Sipo/SD (Sicherheitspolizei/Sicherheits-dienst).

Na de bezetting van Nederland kreeg Höhere SS- und Polizeiführer Hans Albin Rauter op voordracht van Reichsführer-SS, Heinrich Himmler, het gezag over de Nederlandse politie en de eenheden van de SS en Sipo/SD in Nederland.

Al spoedig bleek dat ook in Nederland de ruimte in de reguliere justitiële inrichtingen te beperkt was. Om gevangenen te kunnen huisvesten werd in eerste instantie gebruik gemaakt van het barakkenkamp in Schoorl.

 

Kamp Schoorl