 Kamp Schoorl was in het najaar van 1939 gebouwd om onderdak te bieden aan Nederlandse gemobiliseerde militairen. Het kamp lag tussen de duinen op een afgegraven zandvlakte. Na de capitulatie in mei 1940 kreeg het kamp al snel een andere bestemming. Het kamp werd een interneringskamp voor burgers uit de landen waarmee Duitsland in oorlog was. Dit waren voornamelijk Belgische, Franse en Engelse staatsburgers.
Kamp Schoorl bestond uit houten barakken waarvan er dertien als slaapbarak waren ingericht en één als eetzaal. Het kamp kon zo'n 1.200 personen huisvesten. Om het kamp was een dubbele prikkeldraadomheining met enkele wachttorens aangelegd. Het kamp viel onder verantwoordelijkheid van de SD. De bewaking werd gevormd door leden van de Polizei. Zij verbleven in barakken die met prikkeldraad waren afgescheiden van het gedeelte voor gevangenen. De SS kampleiding verbleef in gevorderde huizen tegenover het kamp.
De eerste commandant in Schoorl was SS-Untersturmführer Arnold Schmidt. In december 1940 werd Schmidt opgevolgd door SS-Untersturmführer und Kriminalsecretär Johann Stöver. Hij werd bijgestaan door ondercommandant SS-Hauptscharführer Karl Peter Berg, die in augustus 1941 commandant van kamp Schoorl zou worden. Zowel Stöver als Berg zouden in Kamp Amersfoort een belangrijke en gewelddadige rol gaan spelen.
In februari 1941 arriveerde de eerste groep joodse gevangenen uit Amsterdam en begon het kamp te functioneren als Durchgangslager. In kamp Schoorl bevonden zich veel geïnterneerden. Naast de joodse gevangenen waren er veel politieke gevangenen (vooral communisten en mensen uit de Anti-Revolutionaire Partij), bijna honderd vliegers, strafgevangenen, gijzelaars en zelfs een groep Nederlandse Nazi's.
Eind oktober 1941 werd het kamp opgeheven. Een deel van de 238 aanwezige gevangenen werd vrijgelaten en een ander deel werd naar kamp Amersfoort gebracht. Kamp Schoorl kreeg een nieuwe bestemming onder verantwoordelijkheid van de Wehrmacht. |
