Al in het voorjaar van 1945 stond de regering in Londen voor de vraag wat te doen met personen die met de bezetter hadden gecollaboreerd. Dat ieder die zijn medewerking aan de bezetter had verleend, berecht zou moeten worden, stond vast. Om die reden werd het terrein van Kamp Amersfoort van september 1945 tot september 1946 in gebruik genomen als Bewarings- & Verblijfskamp voor personen die van collaboratie verdacht werden.

 

Gedurende de bestaansgeschiedenis van het Bewarings- & Verblijfskamp van mei 1945 tot en met de plotselinge sluiting in september 1946 verbleven ongeveer 4.000 personen in het kamp. De maximale bezetting was ongeveer 3.000 personen.

 

Binnen het kamp golden strenge wetten en regels. Er was ruimte voor alledaagse zaken en ontspanning, maar er moest gewerkt worden. De leiding van het kamp berustte achtereenvolgens bij de commandanten Wil Herpers, Cees van Zwol en later de ervaren gevangenismedewerker Pieter Soons.

 

Het einde van het kamp kwam vrij plotseling. Het Ministerie van Defensie had het kamp nodig voor een nieuwe lichting dienstplichtigen.