Ondanks het feit dat er geen ruchtbaarheid aan het bestaan van Kamp Amersfoort mocht worden gegeven waren er overduidelijke signalen die wezen op het bestaan ervan. De hulp aan gevangenen die voortkwam uit individuele acties van burgers was van onschatbare waarde maar ontoereikend. Hulp van het Rode Kruis wist pas in 1943 door te dringen.

De voorbereidende werkzaamheden aan het kamp in 1941 en de daaropvolgende opening in augustus van dat jaar, hadden zich in alle stilte voltrokken. De kampleiding gaf op geen enkele wijze ruchtbaarheid aan het bestaan van het kamp. Lagerkommandant Heinrich vaardigde zelfs bevelen uit die erop gericht waren om het gesloten karakter van het kamp te behouden. Contact tussen burgers en gevangenen - die buiten het kamp dwangarbeid moesten verrichten - was uitdrukkelijk verboden.